Bringing the supremacy

(Â© Killswitch)

Albumrecensie van: Hatebreed â€“ Supremacy
Genre: Hardcore, Metalcore
Releasedatum: 29 augustus 2006
Label: Roadrunner records
Duur: 38 min.

Het vierde album van de mannen. Nu met een gitarist erbij (net als voor de tijd van het album Perseverance). Hier een nogal schematisch overzicht van het album:

Songs:
01 Defeatist
02 Horrors of self
03 Mind over all
04 To the threshold
05 Give wings to my triumph
06 Destroy everything
07 Devine Judgement
08 Immortal enemies
09 The most truth
10 Never let it die
11 Spitting venom
12 As diehard as they come
13 Supremacy of self

Mijn voorkeur van de nummers op volgorde:

13 Give wings to my triumph
Niks specials over te meldden. Eentonig en een erg vaag, oninteressant begin.

12 Immortal enemies
Opzicht een goed thema voor de tekst, maar verder stelt het nummer maar weinig voor.

11 Destroy everything
Als je een titel hebt met â€˜Destroyâ€™, zou je toch verwachten dat het ook een flink hard nummer is. Laat dit nou een meer pop-achtig nummer zijn met veels te vrolijk klinkende loopjes.

10 Spitting venom
Ok, het is een best vet onderwerp om over â€˜venomâ€™ te zingen en het reffrein mag er wezen door vaak â€˜SPITâ€™ te roepen, toch gaan de stukken niet echt mooi in elkaar over en na een minuutje weet je het wel.

09 Devine judgement
Een meer punk-hardcore klinkend nummer. Mij sprak het adhd begin niet echt aan, al gaat het einde er mee door.

08 To the threshold
Jammer dat het nummer niet opnieuw gemixt is in de sound van het album. Het is wel een kick-ass hardcore nummer, maar de sound van het nummer(die mij eerlijk gezegt meer aanspreekt als de rest van het album) laat het als een buitenbeentje klinken.
( video: http://youtube.com/watch?v=GdEdkjCOwEM )

07 Horrors of self
Jammer van het begin, al zou dit een best goed albumopener had kunnen zijn. Coupletten stellen weinig voor, wel intens. De breakdown daarintegen, geweldig!

06 Never let it die
Het mag niet dood gaan, wat de hel dat ook is (iets gelijkmatigs heb je op het album â€˜the rise of brutalityâ€™ maar dan is het â€˜truthâ€™).

05 The most truth
Hatebreed die niet alleen powerchords speelt? Fock yeah! Einde breekt weer is wat kaken.

04 Defeatist
Opener van de plaat. Intro is niet boeiend, dan breekt de chaos los. Jamey vermeld wat er allemaal gehaat word en dat komt er op neer dat diegene een â€˜defeatistâ€™ is, ze zullen nooit op elkaar lijkenâ€¦ cool! En dan zon lekker brutaal klinkende breakdown, woa!
( video: http://youtube.com/watch?v=Ej1amQ3sacw )

03 Supremacy of self
Afsluiter van t album, erg goeie groove in de riffs, pre-chorus is de vetste van het album en de afsluiting van het reffrein erg goed gevonden!

02 As diehard as they come
Een tekst over hoe cool de luisteraar wel is, dat is al vet opzicht! En die breakdown op het laatst, na een schreeuw van Jamey: â€œREMAIN..DIEHARD!â€..Woei!

01 Mind over all
Vrij kort nummer, maar het vanaf het einde hoor je een klassiek â€œHatebreed â€“ release - the â€“ angerâ€ stukje waar zanger Jamey helemaal door het lint gaat, heerlijk!

Sound:
Het leek er op dat Hatebreed met deze plaat minder de heavyheid opzocht, maar meer zijn oude roots probeerde terug te vinden in de hardcore scene. Jamey zingt ook minder intens naar mijn mening, maar wel met meer variatie. Vooral de gitaren klinken minder extreem als op albums voor deze en de bas is op sommige stukken veel duidelijker te horen, waarbij de bas wat punk-achtig klinkt. Toch past het geluid goed bij de band en live is het met deze setlist haast niet mogelijk om teleur te stellen!

Conclusie:
Het was niet zo zeer wat ik verwacht had nadat ik To the threshold een keer had gehoord. In het begin moest ik ook wat wennen aan de sound, maar het album bevat echt goeie nummers en meer variatie in de nummers naar mijn mening. Voor hardcore liefhebbers of mensen die houden van intensiteit in de nummers met veel power er achter, zonder veel poespas soloâ€™s en dergelijke, dit is je album, dit is je band!

RATING: 8